Przekraczanie granic.

Wprowadzenie do transdyscyplinarnych problemów i metod badawczych

Przyszły rozwój wiedzy będzie coraz bardziej inter- i transdyscyplinarny. Jak łatwo się przekonać jest to już rzeczywistością na przykład dla fizyków, biochemików i przedstawicieli nauk medycznych współpracujących w zakresie nanotechnologii albo w naukach kognitywnych i wielu innych podobnych projektach. Szybki rozwój takich badań prowadzi to do przekonania, że współpraca między naukami przyrodniczymi, społecznymi i medycznymi, humanistycznymi i inżynieryjnymi, a także z innymi zainteresowanymi stronami, podejmowana w sposób kompleksowy, a nie redukcyjny, może pomóc rozwiązywać kwestie szczególnie istotne społecznie. Obecny rozwój badań transdyscyplinarnych charakteryzuje wykładniczy wzrost publikacji, poszerzanie ich kontekstów i wzrastające zainteresowanie badaczy oraz instytucji wspierających badania.
Ukształtowały trzy główne dyskursy transdyscyplinarne: transcendencyjny (oparty na idei jedności wiedzy i przekonaniu o komplementarności wydarzeń w różnych obszarach badawczych), rozwiązaniowy (oparty na przekonaniu, że złożone problemy społeczne można rozwiązywać jedynie transdyscyplinarnie) i transgresyjny (związany z krytyką istniejącego systemu wiedzy i wykształcenia i imperatywem przekraczania dominujących schematów). Te dwa ostatnie dotyczą zwłaszcza krytyki kulturowej, analizy ruchów socjopolitycznych, post-normalności naukowej i tzw. problemów destrukcyjnych. Stały się też uznanym założeniem metodologicznym w dziedzinach szczególnie intensywnych studiów interdyscyplinarnych – w tym studiów nad kulturą, studiów kobiecych i studiów nad płcią, studiów miejskich i badań interakcji fizycznych i społecznych w ekologii.
© Copyright EDUCON 2017. Design & Development by JOOMSHAPER and PPG UAM 2017 (TP)

Search